Birinci yaşıma geldiğimde, yaygın gelişimsel gecikmeler nedeniyle üç kez değerlendirilmiştim. Henüz yürüyemiyor ve konuşamıyordum. Hatta üç yıllık konuşma terapisine rağmen dört yaşıma kadar konuşmaya başlamadım. Ama yapbozlarda bir dâhiydim ve oyuncaklarımla oynamak yerine onları sıraya dizmeyi severdim. Bu durum, annemin otizmli olabileceğimden şüphelenmesine neden oldu.

Okula başladığımda çocuk psikiyatristim bana Asperger sendromu teşhisi koydu. Ortaokul ve lisede teşhisim, yaygın gelişimsel bozukluk - başka türlü adlandırılamayan olarak değişti. Şimdiyse resmî teşhisim otizm spektrum bozukluğu.
Okuldayken öğretmenler yüksek işlevli otizm hakkında pek bir şey bilmiyorlardı ve benden ne beklediklerini net bir şekilde ifade edemiyorlardı. Çoğu, davranışlarım ve talimatlara uymamam yüzünden hem beni hem de ailemi suçladı. Ama bunun nedeni yaramazlık yapmak istemem değildi; sadece gerçekten çok stresliydim.

İşte otizme özgü huylarım hakkında bilmeniz gerekenler: Bir odaya her girdiğimde, etrafımdaki seslerden ışıklara, renklere kadar en küçük bilgi kırıntılarını bile algılarım. Beynimin düzenli olarak yorumladığı bu kadar çok uyarana alışmam uzun zaman aldı. Bu yüzden daha küçükken, alışık olmadığım durumlar beni sık sık bunaltır, gördüğüm ve duyduğum her şey yüzünden ya olay çıkarır ya da fiziksel olarak kendimi kapatırdım. Sanki etrafımda vızır vızır geçen tüm bu bilgilerin hiçbir düzeninin veya anlamının olmadığı bir kum fırtınasının ortasındaymışım gibiydi.

Zorlandığım bir diğer konu da sözel ipuçlarını veya beden dilini anlamak, ince imaları ve mecazları yorumlamaktır. Zihnim aşırı derecede düz mantık çalışır. Sağduyulu olmayı öğrenmem gerekti. Bu konuda artık daha iyiyim ama söylediğim veya yaptığım her şeyi her zaman en ince ayrıntısına kadar düşünmüşümdür. İnsanların nasıl tepki vereceğini veya hakkımda ne düşüneceklerini bilmemek beni korkutur. Üstelik küçükken zihnim, sonuçları geçmiş ya da gelecekteki davranışlarla ilişkilendiremiyordu.

İnsanlar benim neler yapabileceğimi bildiklerini varsaydıklarında, kendimi bir kalıba sokulmuş gibi hissediyorum ve kendim olamıyorum.

2 yaşındayken bana R... vermeye başladılar. Bu ilaç, sanki üzerime bir fil oturmuş da tüm duygularımı bastırıyormuş gibi hissettiriyordu. 3. sınıfa kadar kullandım. Kullanmanın iyi yanı, öğretmenlerim için gerçekten uysal ve çoğu zaman baş etmesi kolay biri olmamdı. Kötü yanı ise öğrenmem gereken her şeyi öğrenmemi engellemesiydi.

İlkokul boyunca sürekli rahatsız edildim, alay konusu oldum ve sataşmalara maruz kaldım. Diğer çocuklarla oynardım ama bana neden böyle davrandıklarını anlamazdım. Sırf beni aralarına alsınlar diye bir sürü kötü muameleye katlandım. Hatta bir gün teneffüste tekmelendim bile.
Ortaokula geldiğimde, sınıf arkadaşlarım beni görmezden gelmeye başlamıştı ki bu, zorbalığa uğramaya kıyasla bir ilerlemeydi. Lisede ise birkaç arkadaş edinebildim. Kendi başlarına takılan insanları arayıp bulmaya çalışırdım çünkü muhtemelen onların da benim gibi hissettiğini düşünürdüm.

Kendimi her zaman diğer insanlardan farklı hissettim. Sanırım benim gibi, normlarla uyuşmadığını hisseden pek çok insan var. Neden farklı olduğumu ya da beni farklı kılan şeyin ne olduğunu her zaman bilemedim; hatta bazen hâlâ farkına varamıyorum. Bana göre yaptığım veya düşündüğüm şeyler normal geliyor.

Çoğu zaman insanlar, otizmli başka birini tanıdıkları için benim belirli aktiviteleri yapma becerimi anladıklarını düşünürler. Ancak otizmin en ilginç yanlarından biri, her insanda farklı şekilde ortaya çıkmasıdır. Benim belirli bir şekilde davranmam veya düşünmem, otizmli başka birinin de aynı şekilde davranacağı veya düşüneceği anlamına gelmez.

Bu yüzden insanlar benim neler yapabileceğimi bildiklerini varsaydıklarında, kendimi bir kalıba sokulmuş gibi hissediyorum ve kendim olamıyorum. Yaparken rahat hissetmediğim şeyleri yapmaya zorlandığımı veya yeteneklerimin küçümsendiğini hissediyorum. Bazen keşke insanlar beni sadece olduğum gibi kabul edebilseler diyorum.

Evet, hayatım boyunca stres, zorluklar ve sıkıntılar yaşadım. Ama her bir mücadele beni şu an olduğum yere biraz daha yaklaştırdı. Bugünkü ben, bütün bunlar sayesinde varım. Başarılarımla gurur duyuyorum: İnsanların önünde konuşabiliyorum, beni korkutan zorluklarla yüzleşebiliyorum, engellerin üstesinden gelebiliyorum ve eskisinden çok daha esneğim.

Bu yolda beni destekleyen ve bana yardım eden insanlar olmasaydı, asla bu kadar yol kat edemezdim. Özellikle de her zaman güçlü duran, elimden gelenin en iyisini yapmam ve pes etmemem için beni cesaretlendiren annem olmasaydı.

Otizmli hiçbir birey bir diğeriyle aynı değildir. Ama eğer siz de spektrumun bir yerindeyseniz, yalnız olmadığınızı bilin. Ekibimizden biri, neler yaşadığınızı duymaktan memnuniyet duyacaktır. Aşağıdaki formu kullanırsanız, size en kısa zamanda ulaşacağız.