Kimlik algımız ne garip bir şey. Herkes hayatının bir noktasında "Ben kimim?" diye sormuştur.

Size kendinizi nasıl tanımladığınız sorulsaydı ne cevap verirdiniz?

Şahsen ben eskiden bir öğrenciydim, şimdiyse bir yazarım. Çoğu zaman kendimi sadece kızıl saçlı biri, bir kadın veya sahip olduğum manevi değerlerle tanımlarım.

Fakat uzun yıllar boyunca bu sorunun cevabı benim için tek ve kesin olarak dansçı olmaktı.

Küçük bir kızken sosyal ortamlarda inanılmaz derecede utangaçtım ve ailem bu durumdan kurtulmam için beni mahalledeki bir dans okuluna yazdırdı. Dansı ilk andan itibaren çok sevdim ve neredeyse dans mayomun içinde yaşar oldum. Kısa süre sonra haftada yaklaşık yirmi saat dans ediyordum. "Acı yoksa kazanç da yok" sözünün anlamını küçük yaşta öğrendim ama bir dansçı olarak kim olduğum konusunda şüphesiz mutlu ve kendimden emindim.

Fakat sonra büyüdüm, garip bir şekilde uzayıp bir deri bir kemik kaldım. Öğretmenim, diğer öğrencilerin önünde fiziksel kusurlarımla dalga geçer ve onlardan bana gülmelerini isterdi. O kadar strese girmiştim ki saçlarım tutam tutam dökülmeye başladı.

Narin ve değerli olduğuma dair kesin bilgiden, bir ucube olduğum hissine kapıldım.

Hayatımdaki en emin olduğum şey — yeteneğim, zarafetim ve değerli olduğum — ilk defa sorgulanır olmuştu. Diğer dansçılara benzemiyorsam hâlâ bir dansçı sayılır mıydım? Narin ve değerli olduğuma dair kesin bilgiden, bir ucube olduğum hissine kapıldım.

Sözleriyle beni taciz eden bir eğitmenle yaşadığım duygusal çöküşü değerlendirdiğimizde, ailemle birlikte en iyi seçeneğin okulu değiştirmek olduğuna karar verdik. Fakat daha önce okul veya iş yeri değiştirdiyseniz, başarılı olmak için gereken becerilere sahip olsanız bile bir yerde yeniden başlamanın ne kadar zor olabileceğini bilirsiniz. Daha küçük bir stüdyoya ve daha rahat bir eğitmene alışmam uzun zaman aldı.

Yeni sınıfımdaki kızların vücut hatları belirginleşmişti, ben ise hâlâ tahta gibi dümdüzdüm ve diğerlerinden daha uzundum. Bu yüzden yeni öğretmenim bana gösterilerde erkek rollerini verirdi. Ortada belirgin bir hiyerarşi vardı ve ben bu piramidin en alt sıralarında bir yere ait olduğumu biliyordum. Zamanla oraya alıştım ve kendimi yeniden daha güvende hissetmeye başladım.

Bir gün, aslında hiç istemesem de bir arkadaşımın bana kaykay öğretmesine izin verdim ve ayak bileğimi parçaladım. Birkaç ameliyat ve bir yıllık fizik tedavinin ardından dansa geri döndüğümde, sınıf arkadaşlarımdan o kadar geri kalmıştım ki arayı kapatmam pek olası görünmüyordu. Eğitmenim samimi bir anımızda, tekrar yarışmaya çalışırsam arkadaşlarımı yavaşlatacağımı söyledi.

Kaybolmuştum. 14 acı dolu ama bir o kadar da tatmin edici yılın ardından dansı bırakmaktan başka çarem kalmamıştı. Kalbim ve umutlarım kırılmıştı. Ben ise kim olduğumu ve bu parçaları nasıl toplayacağımı bilemeden öylece kalakalmıştım.

Ondan sonra, etrafımdakilerin onayını kazanmak ve karşılaştığım her gruba uyum sağlamak için daha da çok çabalayan bir bukalemun gibiydim. Kabul görmek ve takdir edilmek için hem fiziksel hem de içsel kusurlarımı, her şeyimi saklamaya çalıştım. Çok uzayarak, çok erkeksi veya çok hassas olarak dansın bana kazandırdığı sevgiyi heba ettiğimi hissettim.

Birinin kusurlarımı görüp yine de beni sevmesinin hayalini kurardım ama bunun mümkün olduğuna hiç inanmadım. Kimliğimin, yeteneklerimin veya dış görünüşümün ötesinde bir şeye dayandığını anlamam zaman aldı.

Belki de kendinizi güzelliğinizle, elinizden her işin gelmesiyle, bir sporcu, bir ebeveyn, bir akademisyen veya bir satış elemanı olmanızla tanımlıyorsunuzdur; ama tüm bunlar değişecek şeyler. Hepimiz bir şeye değer olduğumuzu bilmek, hava durumuna göre değişmeyecek önemli bir şey olarak kabul edilmek isteriz.

Eğer kimliğinizi bulma ve bu konuda kendinize güvenme sorunu yaşıyorsanız, ekibimizden biri sizinle konuşmaktan memnuniyet duyacaktır. Aşağıya iletişim bilgilerinizi bırakmanız yeterli. Yalnız değilsiniz.