Aptalca seçimler uzun bir süre peşinizi bırakmayabilir.

Üniversiteye giderken, istediğim özel üniversiteye gidebilmek için 25.000 dolarlık öğrenim kredisi çektim. Kocamlada orada tanıştım; o da okul harcını ödemek için kredi çekmiş sevimli bir Kanadalıydı. Buna biraz kredi kartı borcu ve ailemizden aldığımız birkaç borcu da ekleyince, evlendiğimizde 95.000 doların üzerinde borcumuz vardı.
Üniversiteden yeni mezun olmuş, ikimizin paylaştığı tek bir yarı zamanlı işle, üzerimizdeki baskıyı hissetmeye başladık. "Açıkları kapatmak için" bir kredi kartı alma hatasına düştük ve kısa sürede limitini doldurduk. Kredi kartı kullandığım için, kendime bir limit koymaktansa, kartla gizlice harcamalar yapabileceğimi düşünüyordum.

Bir gün arabamızın lastiği patladı ve değiştirtmenin ne kadara mal olacağını öğrenmek için bir tamirciye gittim. Bana küçük bir rakam (500 dolardan az) verdiler ama bunu karşılayamayacağımızı biliyordum. Otoparkta arabanın içinde oturdum ve kocama haberi verirken ağladım. Hiç nakit paramız yoktu ve kredi kartımızın da limiti doluydu, bu yüzden yeni bir lastik alamadık. Yıllarca bagajımızda duran yedek lastikle idare ettik. Arabayı her kullandığımda kendimi yoksul hissediyordum.

Paramı kontrol edemiyor, kendimi kapana kısılmış hissediyordum. Param beni yönetiyordu.

İşte o an başımızın büyük dertte olduğunu anladım. Bu durumdan çıkmamız gerekiyordu. Artık yeterdi. Elimizde tüm cevaplar yoktu; sadece bildiğimiz bir gerçek vardı: Ne zaman bir şeye para ödememiz gerekse kendimi berbat hissediyordum ve sürekli gereğinden fazla harcama yapıyordum. Paramı kontrol edemiyor, kendimi kapana kısılmış hissediyordum. Param beni yönetiyordu.

Kredi kartımızı kullanmayı bırakıp sadece nakit kullanmaya başlama gibi zor bir karar aldık. Zor oldu ama kartı azar azar ödemeye başladık. 1.500 doları ödememiz altı ayımızı aldı ki bu o zamanlar çok büyük bir para gibi geliyordu.
Kendi kazdığımız çukurdan yavaş yavaş sürünerek çıkıyorduk ve hâlâ bitiş çizgisine doğru emekliyoruz. Borcumuzu her gün düşünüyorum ve sık sık hepsini asla ödeyemeyecekmişiz gibi hissediyorum. Dört yıldır kendimizi kapana kısılmış hissediyor ve tüm fazladan paramızı borcumuza yatırıyoruz ve şu anda bu yükün ağırlığından kurtulmuş olmayı hayal bile edemiyorum.

Eğer mali durumunuz yüzünden kapana kısıldığınızı hissediyor ve bir çıkış yolu bulamıyorsanız, bizimle konuşun. Yalnız değilsiniz. Konuşmak isterseniz, biz sizin için buradayız. Bu yükü tek başınıza taşımak zorunda değilsiniz.