Sert Bir Düşüş

Sıcak bir cumartesi öğleden sonrasında, akademide engelli parkur eğitimi alıyordum. Yaklaşık 10 santimetre genişliğinde, 2,5 metre uzunluğunda ve neredeyse 2 metre yüksekliğindeki "duvarı" aştım ve iki ayağımın üzerine sağlam bir şekilde indim... ya da en azından öyle sanıyordum. Nasıl ve neden olduğunu anlamadan kendimi taş tozlarının içinde, boylu boyunca yan yatarken buldum. Sol bacağımın üzerine dizim kilitli bir şekilde düşmüş, dizimin iç kısmını un ufak etmiş ve kaval kemiğimi paramparça etmiştim. Pazar günü, bacağımın onarılması için ameliyata alındım. Ancak yaşanan bir dizi talihsiz olay sonucunda bacağımda onarılamaz bir hasar meydana geldi. 

Sevgi Dolu Bir Destek

Çok şükür ki bu felaketle tek başıma yüzleşmek zorunda kalmadım. Hastanede yattığım süre boyunca annem her gününü benimle geçirdi. Eşim ise günlerini 70 kilometre uzaklıktaki işinde çalışarak geçirse de, yorgunluktan bitap düşmesine rağmen neredeyse her gece hastanede yanımdaydı. Eve dönme vaktim geldiğinde, eve rahatça girip çıkabilmem için kız kardeşim ve eniştem kalıcı bir rampa inşa ettiler.

Yıkıcı Haber

Eve döndükten kısa bir süre sonra, ameliyatlarımı yapan asistan doktor bana bir daha asla çalışamayacağımı veya yürüyemeyeceğimi söyledi. (Bu haberi aldığımda evde yalnızdım.) Gözyaşlarıma hakim olamadım ve depresyon o an yakama yapıştı. Kalbim ve ruhum paramparça olmuştu.

Zorlu Bir Yol

İki buçuk yıl ve 40'tan fazla ameliyatın ardından, ortaya çıkan komplikasyonlar nedeniyle bacağımın kesilmesine (amputasyon) karar verdim ve bütün dünyam bir kez daha başıma yıkıldı. Eşimle yeni evimize daha yeni taşınmıştık. Amputasyondan sonra iyileşmeye ve kendi başıma hareket etmeye başladım. Ama hâlâ çok öfkeli bir adamdım. Bana yardım etmek isteyen pek çok insan vardı ama kimse ne hissettiğimi gerçekten bilmiyordu. Bana acıyarak veya küçümseyerek bakan insanlarla karşılaştım. Tekerlekli sandalyede olduğum için onlardan daha yetersiz olduğumu düşünüyorlardı. Bazıları ise ne hissettiğimi bildiklerini söyleyerek halden anladıklarını göstermeye çalışıyordu. Oysa hayatlarının geri kalanını tekerlekli sandalyede geçirmek zorunda kalmadıkları sürece ne hissettiğime dair hiçbir fikirleri olamayacağını biliyordum. Bir de yardıma ihtiyacım olup olmadığını veya yardım isteyip istemediğimi sormadan sandalyemden tutup beni kendi istedikleri yöne iterek "yardımcı olmaya" çalışanlar vardı.

Etrafım ailem, dostlarım ve ziyaretçilerle çevrili olmasına rağmen, ben sadece öylece oturup izlerken dünya dönmeye devam ediyordu. Yalnızdım... ya da ben öyle sanıyordum. Çevremde destek grupları yoktu... ne hissettiğimi gerçekten anlayan ve konuşabileceğim kimse yoktu. Yeniden yaşamayı öğrenmeliydim; artık yapamayacağım şeyler olduğunu kabullenmeyi ve hâlâ yapabildiğim şeylerde nasıl daha iyi olabileceğimi seçmeyi öğrenmek zorundaydım.

Yeni Bir Başlangıç

Kazamdan beş yıl sonra, tekerlekli sandalyeden yapabileceğim yeni bir mesleğin eğitimini almak için okula geri döndüm. Sertifikalı bir mücevher ustası ve elmas mıhlayıcı olarak kendi işimi kurdum, bir sürü harika insanla tanıştım ve benim içimdeki değeri gören çok iyi çalışanlar istihdam ettim. Hayatta yeniden bir amacım olduğunu hissetmek muhteşem bir duyguydu. 

Hâlâ tekerlekli sandalyedeyim. Bazı günler daha kötü olmak üzere, hâlâ her gün ağrı çekiyorum. Hastanedeyken güçlü ağrı kesicilere psikoz sınırına gelecek kadar bağımlı olmuştum ama 10 yılı aşkın süredir bu ilaçları kullanmıyorum. 2012'de boşandığımdan beri yalnız yaşıyorum ama halimden memnunum; gerçi arada bir kendimi yalnız hissettiğim ve bir şeyleri birlikte yapabileceğim bir hayat arkadaşı dilediğim de oluyor. Artık tekerlekli sandalyede olmanın dünyanın sonu olmadığını biliyorum. Hatta bu, benim için yeni bir başlangıç oldu. 

Bugün çocuklarım büyüdü, hepsi üniversite mezunu ve kendi ayakları üzerinde sağlamca duruyorlar. Bağımlılık ve ilişki sorunları yaşayan insanlara yardım etmek için sık sık fırsat buluyorum, hatta afet durumlarındaki insanlara yardım eden bir sivil toplum kuruluşunda bile gönüllü olarak görev alıyorum.

Umut Var

Bazen sizinle gerçekten empati kurmaya istekli ve bunu yapabilecek insanları bulmak zordur. İşte bu yüzden okuyucularımıza, gerçekten önemseyen ve insanların bu zorlu yolculuğuna eşlik etmek için zamanlarını gönüllü olarak veren sıradan insanlar tarafından sağlanan ücretsiz ve gizli bir rehberlik hizmeti sunuyoruz. Aşağıdaki formu doldurursanız, rehberlik ekibimizden Deniz veya bir başka arkadaşımız size geri dönüş yapacaktır. 

Hiç kimse hayatın zorluklarıyla tek başına yüzleşmek zorunda kalmamalı.